Boekentip #2

Pogingen iets van het leven te maken

 

Dit boek is geschreven door Hendrik Groen. Hendrik schrijft het boek in dagboekvorm en zo krijgen we een kijkje in het leven in een verzorgingstehuis. Het is autobiografisch, dus de schrijver is echt bijna 84 jaar oud. Hendrik Groen mag dan oud zijn, maar hij is nog lang niet dood. Hij is scherp van geest en weet de toestanden met een ironische pen te beschrijven, zelfspot is hem daarbij niet vreemd. Het dagboek is bedoeld als antwoord op het eeuwige klagen, het zuchten en steunen, het vastgeroest zijn in gewoontes en het misplaatste ongeduld van de bejaarden.

In korte, luchtige, maar vooral openhartige dagboekfragmenten laat Hendrik Groen je een jaar lang meeleven met alle ups en downs van het leven in een verzorgingshuis in Amsterdam-Noord. Als je het leest herken je er een hoop in en zou je wensen net zo in het leven te staan als Hendrik Groen op zijn leeftijd. Hij richt de club Onimado op. Dit staat voor oud maar niet dood.

De leden van deze club worden door middel van een strenge ballotage verkozen tot lid. Dit zijn bejaarden die niet zeuren en klagen en zij moeten in het bezit zijn van wat luchtigheid en humor. En als je het zo leest valt er dan echt nog heel wat af te lachen in een verzorgingstehuis. Het boek is bij tijd en wijlen verdrietig, maar de humor voert de boventoon.
Heerlijk boek om voor het slapen te lezen. Het werkt ontspannend en je wordt er vrolijk van. Het boek helpt je relativeren en om te gaan met de onvermijdelijke teleurstellingen die ouder worden met zich meebrengt. Met de instelling zoals Hendrik deze profileert in het boek kan je honderd worden. En ook honderd zonder dat je er tegenaan hikt.

Comments are closed.